ZELF DOEN!?

Home >> ZELF DOEN!?
Herken je dit? Je weet dat je kinderen – of je leerlingen – allerlei dingen moeten leren; ze moeten leren zelf hun veters te strikken bijvoorbeeld. Zolang je kind of je leerling nog bezig is te leren hoe dat moet, dat veters strikken, heeft het daar behoorlijk wat tijd voor nodig. En wij hebben regelmatig haast.
 Jolanda heeft drie kinderen: Max (7), Roos (5) en Jordi (2).
Alle drie zijn ze bezig met leren, de hele dag. Alle drie leren ze andere dingen natuurlijk, afgestemd op hun leeftijd. Op het gebied van de praktische alledaagse vaardigheden, leert Jordi op dit moment zelf zijn boterham te eten, van het eerste tot het laatste hapje, zelf eten tot het bordje leeg is; Roos leert zonder hulp naar de wc te gaan: zelf licht aandoen, poepen, billen vegen, kleren weer op hun plaats, doortrekken, licht uitdoen, handjes wassen. Een heel gedoe voor Roos. En voor Max, tenslotte, had Jolanda leuke, stoere bergschoenen gekocht, met veters.
En nu is het dinsdagochtend. De wekker stond op 06.30, maar Jolanda had grote moeite om wakker te worden en zwaaide haar benen pas om 06.50 langzaam uit bed. Ze was moe, moest even denken aan dat kleine mevrouwtje dat in een reclame op de rand van een reusachtig bed zit. Ze glimlachte en stond op, maar had vanaf dat moment haast, want Jordi diende om 08.15 bij het kinderdagverblijf te worden afgeleverd, anders zouden Roos en Max niet om 08.30 op school zijn, en zij niet om 09.00 op haar werk.
Jolanda heeft een strak schema aan te houden vanaf nu en dat is te merken. Met een oog voortdurend op de klok, laveert ze haar drie kinderen door alle rituelen van ontbijten, wc-bezoek, wassen en aankleden. De kinderen voelen de druk ook en lijken net iets minder mee te werken dan normaal.
Eerst zit Jordi dobbelseentjes brood met smeerkaas aan zijn kinderstoel vast te plakken.
- Hapje Jordi.
Hij lijkt het niet te horen en plakt nog een stukje brood naast zijn bord.
- En nu, jochie, een-twee-drie HAP.
Hij kijkt op van zijn spel, glimlacht breed naar zijn moeder, en plet een dobbelsteen.
- Kom maar, zegt ze, pakt een stukje brood en voert het hem, en nog een, en ..
- Max, Roos, gaan jullie je aankleden? Jullie kleren liggen op je bed en je schoenen staan in de gang onder de kapstok.
- Ah, mag ik nog even spelen, nog heel even?
- Hè ja, mam, nog heel even?
- Nee, jongens, hup. Het is tijd om naar school te gaan.
- Maar ik moet poepen, zegt Roos.
- Nou gauw dan. En dan aankleden.
Als Jordi’s boterham is gevoerd, zijn gezichtje, handen en kinderstoel zijn gewassen en hij nog even met echte blokken zit te spelen, ziet Jolanda dat Max bijna is aangekleed, maar Roos nog op de wc zit, ze zit te dromen op de bril. Jolanda veegt de billen voor Roos, trekt door, wast de handen en pakt snel de kleren die ze voor Roos had klaargelegd.
Ondertussen kletst ze wat met Jordi zodat hij rustig blijft zitten en stuurt Max naar de gang, om zijn schoenen aan te trekken.
08.04. Jolanda, Jordi en Roos zijn klaar voor vertrek.
- Ben je klaar, Max? We moeten weg, anders komen we te laat op school,
roept Jolanda in de richting van de gang. Daar zit Max op de grond nog steeds te veteren. Ze bedenkt dat ze op deze manier allemaal niet op tijd gaan komen en grijpt in.
- Laat mij het maar even doen. We kunnen de juf niet laten wachten.
Ze strikt razendsnel de tweede veter, legt nog een extra knoop in de door Max al zorgvuldig vastgemaakte eerste schoen en laadt haar kinderen in de auto.

Diepe zucht. Een paar gemiste leerkansen, maar iedereen komt op tijd. Jolanda heeft het prima gedaan. Het is geen enkel probleem als dit zo af en toe eens gebeurt; problematisch wordt het als de haast vaak regeert, want Zelf Doen is heel belangrijk voor de ontwikkeling en het zelfvertrouwen van onze kinderen.

Reactie toevoegen