PRIKKEL DE NIEUWSGIERIGHEID

Home >> PRIKKEL DE NIEUWSGIERIGHEID

Ik heb zeker een uur werk in de keuken. Daarom heb ik mijn jongste spruit Wouter van vijf aan de keukentafel gezet met mijn collectie plastic bakes, dekseltjes en bekers en er is een prachtige stad ontstaan waar hij nu met zijn autootjes doorheen rijdt.
Op een gegeven moment merk ik dat het spel hem begint te vervelen en ik verzin iets nieuws: ik giet een plastic beker vol water en vraag aan Wouter of hij denkt dat al dat water in het bakje zal passen dat naast de beker staat. Ik zie hem denken.
- Dat past nooit! Deze (hij wijst de smalle, veel hogere, beker aan) is veel groterder.
- Probeer maar. Doe het water uit de beker maar in het bakje, dan kunnen we het zien. En, Woutje, als je water morst, weten we nog niet of het past, dus heel voorzichtig.
Wouter giet het water met een uiterst geconcentreerd gezichtje over in het bakje.
- Het past wel, mam, en er is ook nog een klein randje over. Hoe kan dat nou?
Zonder mijn antwoord af te wachten, wordt het water nu weer in een ander vormpje gegoten. En nog een keer en nog een keer. met water spelen vindt hij natuurlijk leuk, maar de vraag boeit onze jonge onderzoeker duidelijk ook.

Even later, als al het water natuurlijk toch is weggemorst, Wouter met een handdoek de tafel, de stoel en de grond heeft afgedroogd (op mijn verzoek uiteraard, Woutje is geen heilige) begint hij met een pollepel te drummen. Als drumstel dienen de plastic bakjes, een pan, een houten bak en de tafel. Deze herrie ben ik snel beu, maar omdat we toch zo gaan eten, laat ik hem even zijn gang gaan.
- Hoor je dat, Wout, dat de pan een heel ander geluid maakt dan de schaal?
- Ja natuurlijk. Ik vind de pan het mooist, dan de grote bak en dan deze, zegt hij, wijzend op de plastic bakjes. En de tafel natuurlijk. Terwijl hij het zegt, krijgt de tafel meteen een flinke roffel, gevolgd door een mep op de pan en de slabak.
- Welke geluiden lijken het meest op elkaar, vind je?
Hij vindt de plastic bakjes het meest op elkaar lijken en daarna de tafel en de slakom. Die zijn allebei van hout, dus dat heeft mijn zoon goed gehoord.
- Hoe zou dat komen, denk je?
- Deze en deze hetzelfde een beetje, de kleur enzo, en deze en de tafel zijn ook een beetje hetzelfde.
- Heel goed, Wouter. De kleine bakjes zijn allebei van plastic, en die grote en de tafel zijn van hout. En omdat ze gemaakt zijn van hetzelfde materiaal ...
- Wat is dat, materiaal?
- Dat is het spul, de stof waar dingen van gemaakt zijn. Boeken zijn gemaakt van papier, huizen van steen, en de tafel en de slakom zijn gemaakt van hout, en daarom klinken ze ook een beetje hetzelfde.

Ik hoor de sleutel in de voordeur.
- Oké Wout, daar komt pappa. Zet jij de bakjes onder in dat kastje, dan gaan we zo eten.
- Nee, wacht, mam, doe jij even water hier in deze. Dan ga ik kijken of pappa het weet.

Ik dacht dat hij het allang weer was vergeten, maar nee hoor, de proef met het water hield hem nog steeds bezig.
Een verloren uurtje aan tafel, en Wouter kon weer een tijdje vooruit, met inhoudsmaten, en materialen en hoe ze klonken ... en wie weet wat zijn eigen brein er nog allemaal bij had gehaald ondertussen. Volop stof voor een jonge onderzoeker.

Kinderen hebben allemaal zo hun eigen interessegebieden. Als ik tegen Wouter zeg dat het toch zo interessant is dat dat bijtje op dat bloemetje gaat zitten en niet ergens anders, haalt hij zijn schouders op. Dat is meer een vraag voor mijn dochter. Maakt niet uit. De een vindt dit leuk, de ander dat. Zolang we hun nieuwsgierigheid maar prikkelen.

Reactie toevoegen