EEN ROZE OLIFANT

Home >> EEN ROZE OLIFANT

We hebben het druk, mijn vriendin en ik: allebei een baan, opgroeiende kinderen, een man, een huishouden …… nou ja, het bekende verhaal. Het lukt ons dus niet vaak om af te spreken en samen eens even rustig een kopje koffie te drinken en wat bij te praten. Maar vanmiddag wel. We hadden heerlijk samen geluncht en zaten nu in haar woonkamer nog wat na te mijmeren met een kopje koffie en een muziekje. Tot de deur openvloog.

Ik heb het helemaal gehad met die vent. Ik doe niks meer. Hij kan de pot op.
Het was Amber. Ze is dertien en Tina’s oudste dochter. Ze smeet haar tas in een hoek van de kamer en liet zich op de bank vallen.
Als ik straks blijf zitten, is het zijn schuld. Het is nooit goed bij die vent, wat ik doe.
Ook goeiemiddag, schat, zei Tina. En ik zag hoe Amber een uitermate vermoeid gezicht trok en met haar ogen rolde, bij deze woorden.
Over welke “vent” heb je het nu?
Ja, die van geschiedenis natuurlijk. We kregen vandaag onze proefwerken terug en ik had weer een 3. Het is gewoon niet eerlijk, ik had er uren op gezeten. En straks blijf ik zitten en dan is het zijn schuld.
Maak je daarover nou nog maar niet bezorgd, meis, we h…
Ja, dat zeg jij altijd. Daar heb ik wat aan!!
Ze was al opgestaan en onderweg naar de deur. Die smeet ze weer achter zich dicht, en dat was dat.
Tina schudde haar hoofd, zuchtte diep en zakte een beetje moedeloos in elkaar.
Wat heb ik nu weer voor verkeerds gezegd? Weet jij het, Mariël? Zo’n scene hebben we de laatste tijd bijna iedere dag wel een keer. En ik weet echt niet wat ik fout doe. Jij?
Eerlijk gezegd, zou ik het nu ook niet weten, joh, wat je zei, klonk heel liefdevol in mijn oren, maar ik ga er wel over nadenken. Ik vind het intrigerend, dat zo’n opmerking, zo’n geruststellende opmerking nota bene, zo’n reactie oproept. Ze is lekker aan het puberen, dat is wel duidelijk. Ik kan me voorstellen dat dat heel lastig is voor jou en Rob.
Nou, voor Rob nog niet, hoor. Het is opvallend dat ze zich, tot nu toe althans, eigenlijk alleen op mij afreageert.
Ja, lekker veilig, hè? Het is eigenlijk een compliment aan jou, natuurlijk, dat ze zich bij jou veilig genoeg voelt om zich af te reageren, maar dat vind jij misschien een schrale troost!?
Het incidentje liet me niet met rust. Misschien omdat ik verwachtte dat mijn dochter ook iedere dag in haar puberteit kon schieten en ik in dezelfde situaties terecht zou komen.
Waarom zou het zo irritant zijn om te horen te krijgen dat je niet ongerust hoeft te zijn?
Ontkende Tina hiermee de gevoelens van haar kind? Maakt het niet uit wat Tina zegt, en zou Amber sowieso fel reageren?
En toen schoot de roze olifant me ineens te binnen.
Ooit tijdens een trainingsdag op mijn werk, gaf de trainer ons de opdracht nu even niet te denken aan een roze olifant. En wat zag iedereen meteen voor zich? Een roze olifant, en dat terwijl we normaalgesproken natuurlijk nooit aan roze olifanten denken. Daarna vroeg hij ons om niet aan de kleur groen te denken, weet ik nog. En hup, iedereen zag alleen nog maar groene dingen voor zijn geestesoog verschijnen. Er volgden nog meer van dergelijke opdrachten en het werd ons al snel duidelijk dat onze hersenen het woord “niet” eigenlijk niet goed begrijpen in negatief geformuleerde opdrachten.
Als “Denk niet aan een roze olifant” door onze hersenen wordt verstaan als “denk aan een roze olifant”, dan hoorden Amber’s hersenen haar moeder zeggen: “Maak je bezorgd” en dat was natuurlijk net niet wat Amber nodig had.
Ah, vandaar, dacht ik – nog even voortbordurend op dit geweldige thema -. Als ik tegen mijn jongste zoon zeg: niet met de vulpen spelen, rust hij niet totdat hij het ding in zijn handjes heeft. Als we niet niet horen, en onze hersenen wel verstaan, dan zijn met dat gegeven leuke dingen te doen.
Wat had Tina tegen Amber kunnen zeggen? Ja schat, dat is niet makkelijk, of, dat is niet echt een leuke situatie. Hoort ze dan: dat is makkelijk, dat is echt een leuke situatie? Zou ze dan ook boos worden? Of juist kalmeren?
Daar gaan we eens mee experimenteren.

Reactie toevoegen